Ethiopische vlechtjes

In onze gemeente zitten heel veel Ethiopische gezinnen, met veel kinderen. De meiden hebben allemaal de prachtigste vlechtjes op hun hoofd. Af en toe waag ik me eraan ook bij onze meiden een vlechtenhoofd te maken. Zoals afgelopen maandag. De kinderen hadden nog vrij van school vanwege poerim, en ik had dus alle tijd om lekker daarmee bezig te zijn. Zie hier het resultaat. Het aantal vlechtjes is nog niet de helft van wat er op een Ethiopisch kinderhoofd zit, en het is ook lang niet zo mooi als dat zij dat kunnen, maar ach, het staat wel grappig vind ik. Het heeft ook nog eens als voordeel dat het bijna een week wel blijft zitten, dus spaart me dat 's ochtends weer een hele hoop tijd. Nu Kees Jan er niet is, is dat geen overbodige luxe.
En verder nog een foto van de kids in de dierentuin, waar we maandag ook nog zijn geweest. Het regende bijna niet meer maandag, dus konden we daar mooi nog even naar toe.
Inmiddels is het gewone schoolleven weer volop bezig, gaan we warme dagen tegemoet, en gaan we naar het volgende feest toe: pesach. Of nee, eigenlijk is er eerst nog een jarig, Rafael, hij telt de dagen alweer af!

Nog eens poerim

Zoals beloofd nog een paar poerimfoto's. Afgelopen zondagavond hadden we een poerimfeest in onze gemeente. Hoewel het buiten wederom stortregende en stortregende, was het binnen een bonte en erg gezellige boel, hopelijk wel te zien op de foto's.

We hebben erg gelachen; er was een toneelstukje over het verhaal van koning Esther, voorzien van veel humor, en terwijl de jongste kinderen in een andere ruimte gingen knutselen, gingen de grotere kinderen met de volwassenen wedstrijden doen. We zaten in rijen van 10 stoelen naast elkaar, en kregen allerlei opdrachten. Bijvoorbeeld zo snel mogelijk met je rij op alfabetische volgorde gaan zitten. Of een tennisbal bovenop je voeten aan elkaar doorgeven, zo snel mogelijk van de ene kant van de rij naar de andere kant. En met wc-papier in 5 minuten een koning en koningin maken in je groep. Miriam werd in haar groep uitgekozen om koningin te worden, dat vond ze natuurlijk geweldig. Al die opdrachten vielen trouwens niet mee als je in verkleedkeren zit, en nauwelijks kunt bewegen.

Aan het eind was er een prijsuitreiking voor de kostuums. Er waren verschillende categorien, zoals het grappigste, het mooiste en het engste. Michal kreeg de eerste prijs als "meest creatief verkleed" van de kinderen. Ze glom natuurlijk van top tot teen (al heeft ze geen benul van wat creatief is...:-)

de wc-papier-koninginnen op een rij

En vooruit, ook van mij twee fotootjes; let vooral op de close-up van mijn oor, met veiligheidsspeld...

En tenslotte nog een foto van Rafael, -die geen zin meer had in pruiken op zijn kop :-) -, met zijn vriend Jonathan.

Regen regen regen, en... poerim!

Vanmorgen was het eindelijk zo ver: poerimfeest voor alle kinderen. In het hele land gingen de kinderen vandaag verkleed naar school. Voor ons is dit al weer het zevende poerimfeest in Israel. Het beeld dat ik tot nu toe had bij poerim was: zonnig, warm, verklede kinderen op straat, muziek die overal vandaan klinkt, vrolijke kleuren en blije mensen.

Dat het ook heel anders kan, merkte ik vanmorgen. Gisteravond begon het weer opeens om te slaan. Afgelopen nacht hadden we harde wind, veel regen en veel onweer. En vanochtend werd het alleen maar erger. Harde onweersknallen, en wat een regen! Gigantisch! Voor het land heel goed natuurlijk, maar voor al die prachtig verkede kinderen wel een beetje sneu.

Maar goed, de sfeer was er niet minder om, en hieronder een paar foto's: van het vele vele water (bij school) en van het feest. Op dit moment (16.00 uur) regent het nog steeds, begint het nu opnieuw te hagelen en onweren) en staan de straten blank. Lekker weer om binnen te blijven!

De leerkrachten waren verkleed als het "volk Israel in de woestijn". Op de foto links Susan met haar juf Meital. Op de foto rechts Chelli, het hoofd van de school, verkleed als Mozes...

Brand?!

Al ruim een maand wordt het appartement boven ons grondig gerenoveerd. Heel grondig, en, precies, maar dan ook echt precies, boven ons hoofd. Een maand lang leven we in dagelijkse trillingen en boringen en rotzooi die in de tuin, op ons balkon en in de hal van het trappenhuis naar beneden komt. De vele scheuren die we in huis al hadden worden daar natuurlijk ook niet beter van, en regelmatig halen we witte verfresten van onze bedden. Voor ons raam prijkt een geweldige emmer-glijbaan. Provesorisch vastgemaakt met twintig latten, die de paar struiken en bomen die ons voortuintje rijk is, verdringen en afbreken. Michal zou er zo doorheen willen glijden. Maar ja, daar is ie niet voor bedoeld. De glijbaan komt uit in de reuzecontainer, die op de stoep voor het tuintje staat.
Op de eerste dag dat de werkzaamheden begonnen, kwamen de werkmannen keurig aan ons vragen vanaf welk uur ze konden beginnen. Vanaf 8 uur spraken we af. De eerste tijd hielden ze zich goed aan die afspraak.
Maar de laatste week werd ons duidelijk dat waarschijnlijk 1 maart alles klaar moest zijn en dat de druk begon toe te nemen. We hoorden steeds vaker 's nachts mensen boven ons (de werkmannen bleven overnachten), en het werk begon steeds vroeger: kwart over zes was geen uitzondering. In het begin werd er ook niet gewerkt op vrijdag en zaterdag. Maar vorig weekend werd er doorgewerkt, zelfs op shabbat!
Toen we die zaterdagavond rond 20.00 uur terugkwamen uit onze gemeente, was het donker en stil boven ons. Maar, er hing een vreemde geur. Vuur? We zagen niks en gingen de kinderen naar bed brengen.
Zo'n klein uur later hoorden we vreemde geluiden, sirenes, mensen. Pal voor ons raam stond een brandweerauto. En iets verderop politie en ambulance. De waterslangen werden uitgerold, en dwars door de emmers heen werd er naar boven gespoten. Ik kreeg al visioenen dat het water door ons plafond naar beneden zou komen, en dat we ons niet meer zo druk hoefden te maken over onze verhuizing komende zomer. Want straks zou er niks fatsoenlijks meer zijn om te verkopen, weg te geven of te verhuizen.
Nadat de brandweermannen een tijd door de emmers hadden gespoten, gingen ze naar boven, en begonnen vanaf het balkon boven het appartement, naar beneden te spuiten. Blijkbaar konden ze het appartement zelf niet inkomen, en blijkbaar vonden ze het ook niet nodig dat te proberen.
Hoe dan ook, op een gegeven moment was het allemaal weer voorbij. Behalve een grote water- en modderzooi buiten (en waarschijnlijk binnen, in het bijna-klaar-nieuw-gerenoveerde appartement) bleef ons huis gelukkig droog.
Maar of nu de datum van 1 maart gehaald gaat worden? Ik ben heel benieuwd!

Michal jarig!

Mijn laatste bericht ging over de herfst...Inmiddels is het al eind februari. Onze computer werkt vaak zo traag, dat ik lange tijd eigenlijk gewoon geen zin had om aan mijn weblog te werken. Maar nu probeer ik het maar weer eens. Wat er tussen oktober en februari allemaal is gebeurd, valt niet meer in te halen. En dat zal ik dan ook maar niet proberen. Daarom nu alleen een paar foto's van onze jarige jongste: afgelopen maandag is ze vijf jaar geworden.Ze was zooooooo zenuwachtig. En wat heeft ze genoten! Ze had zes vriendinnetjes van de gan uitgenodigd, een kon er niet komen. Het was zeer geslaagd, heerlijk die kleine kleutermeisjes, die alle spelletjes en knutselwerkjes nog leuk vinden. We hebben met de meiden dierenmaskers gemaakt, we hebben gedanst en buiten spelletjes gedaan. Aan het eind was er voor iedereen een "gouden medaille" (een reuzechocolademunt waar ik een lint aan had gemaakt). En natuurlijk was er aan het eind van het feestje taart.

En nu op naar het volgende feest: de komende dagen is het Poerim. Al geruime tijd zijn de kinderen er behoorlijk opgewonden over. Morgen is het grote feest op school, en na de shabbat zijn ze twee dagen vrij. Zondagavond hebben we in onze gemeente poerimfeest, en dat betekent dat ook ik me zal moeten verkleden.... Kees Jan komt er mooi vanaf, die reist zondagmorgen naar Nederland voor zijn laatste werkbezoek.

Hoe dan ook: ik verwacht de komende dagen nog wel wat leuke foto's van ons laatste Poerimfeest te kunnen maken, die ik jullie niet wil onthouden. Dus als de computer een beetje meewerkt, -en ikzelf ook :-) - kunnen jullie die zeer binnenkort op mijn weblog bekijken.

Herfst

Vanmiddag was het dan eindelijk zover. Na een week lang zweten en zuchten is de temperatuur nu heerlijk aan het dalen. Nu ik dit schrijf, woensdagmiddag rond half 6, is het buiten donker en waait er een fris windje. Het lijkt waarachtig wel of het een beetje herfst is. De afgelopen week hebben we geloof ik geen dag gehad dat het onder de 35 graden was.
En in die hete dagen moest Susan een rijtje spellingswoorden (in het Hebreeuws) oefenen voor school:

herfst, wind, blinksem, storm, blaadjes die van de boom vallen (daar heb je in het Hebreeuws 1 woord voor),.... En dat met die brandend hete zon. Misschien was het wishfull thinking van de juf dat ze deze woorden opgaf. Hoe dan ook moesten de kinderen gisteren de woorden kunnen schrijven, en nu dat gelukt is, zijn ze er dan ook klaar voor dat de herfst begint.

Maar voordat jullie in Nederland denken dat het hier nu koud gaat worden -ik wil jullie niet jaloers maken - maar de voorspelling voor de komende dagen is tussen de 23 en 25 graden elke dag. Heeeeeeeeerlijk herfstweer!

Hoe het met ons huis gaat

...niet zo goed. Maar we kunnen wel blijven tot de zomer. Omdat veel mensen natuurlijk benieuwd zijn naar het vervolg van mijn verhaal van september, hier een kleine update: er hebben een heleboel 'wijze?' mannen gekeken, en allemaal concluderen ze hetzelfde: het is niet gevaarlijk in ons huis, maar er moet wel een zeer grondige verbouwing gaan komen.
Onze huisbazin vond dat ze door deze mannen te laten kijken, heeft laten zien dat ze de problemen heel serieus nam, en dat ze daarom recht had op huurverhoging. Maar, aangezien er behalve het kijken, er niks gebeurt aan herstel in ons huis, en aangezien er nog veel meer problemen zijn die ze al jaren lang negeert, hebben wij voet bij stuk gehouden. En daardoor tot vorige week in onzekerheid gezeten. De druk werd door haar behoorlijk opgevoerd, maar uiteindelijk heeft ze toch geaccepteerd dat we niet nog meer gaan betalen. En hebben we een paar dagen geleden weer een nieuw huurcontract gekregen. De grote verbouwing gaat wachten tot wij eruit zijn. En nu maar hopen dat wij hier niet gillend weg gaan lopen...

Hieronder een vrolijker verslag van de afgelopen Grote Feesten-periode
(als je het chronologisch wilt lezen, is het handig onderaan, bij "nieuw schooljaar" te beginnen):

Soekot II

De soekotvakantie is de langste vakantie van de najaarsfeesten. Ongeveer 9 dagen lang.
Een paar weken geleden nodigden Shimon en Irit, vrienden uit onze gemeente, ons uit hen in de soekotvakantie te komen bezoeken in Sde Boker, in de Negev. Zij zouden daar een week zijn in het huis van de ouders van Irit, en ze vroegen of wij geen zin hadden ook een paar dagen te komen. Kees Jan had het razenddruk, en zag geen mogelijkheid om een paar dagen vrij te nemen. Na enig dubben besloot ik alleen te gaan met de kinderen. We hadden via Irit de mogelijkheid voor een vriendenprijs 2 nachten in het guesthouse van de universiteit daar te verblijven, pal tegenover het huis van Irits ouders.
Het was een heerlijke plek, en we hebben genoten van de woestijn en het samenzijn met onze vrienden en hun vier jongetjes. Het enige minpunt was dat de tweede dag, toen we een uitstapje wilden maken, onze auto het begaf. We waren nog maar net het dorp uitgereden, en de auto hield ermee op. Wat was ik blij dat Shimon alle telefoontjes die gepleegd moesten worden voor mij in het Ivriet kon doen. Ik kon al niet eens in het Engels uitleggen wat er aan de hand was, en waar we precies zaten, laat staan dat ik dat in het Ivriet had gekund. Uiteindelijk is de auto opgehaald door de Israelische "wegenwacht" en naar Jeruzalem gebracht, en ben ik de dag daarna met de kinderen met de bus weer teruggegaan naar Jeruzalem.

Direct naast en achter ons guesthouse zag het er zo uit:

Sde Boker is de kibboets waar David Ben Goerion woonde en, samen met zijn vrouw, ligt begraven. Bij het graf komen, zeker als het vakantietijd is, bussen vol Israelies en toeristen kijken. Vlakbij het graf is een soort park, met een enorm groen grasveld. Heel mooi, en heel onwerkelijk met al dat zand en die stenen om je heen. Shimon genoot ervan samen met Rafael een vlieger op te laten daar, en een balletje met hem te trappen. Hij verheugt zich al op de tijd dat zijn eigen jongens (die tussen de 1 en 6 zijn) wat groter zijn!

Ondanks de autopech hebben we heerlijke dagen gehad. Terwijl Kees Jan zich in zijn werkdomein begroef, hebben we genoten van deze twee vakantiedagen. Tot slot nog een paar foto's:

Ik ben nog een keer 's avonds met de kinderen naar de grote kloof gewandeld, die vlak achter het guesthouse lag. Hoewel het donker was, was het een indrukwekkend gezicht. We werden verlicht door een volle maan, en een hemel vol sterren, waardoor we eigenlijk heel veel konden zien. We hebben daar even gezeten, en met elkaar gelezen (met een zaklamp) hoe God op de vierde dag de zon, maan en sterren schiep. Zo in het donker, in the middle of knowwhere, kregen deze bekende Bijbelverzen weer een heel ander licht. Echt heel mooi. Niet op foto vast te leggen, maar toch maar geprobeerd: