VAKANTIE

Joepie, het is zover: de vakantie is begonnen. Dinsdagmorgen waren de laatste uurtjes op school. Om kwart voor twaalf ging de laatste bel, en tegelijkertijd daarmee steeg er een groot gejuich op uit de school: "lo joter beth hasefer!" (geen school meer!) schalden de kinderen.

Samen liepen we naar huis, de kinderen apetrots met hun rapport in hun handen. Een heel schooljaar zit er weer op. Wat is het weer snel gegaan. En nu op naar het laatste schooljaar in Israel. Maar voor het zover is gaan we eerst genieten van de vakantie. Volgende week stappen we in het vliegtuig en vliegen we naar Nederland. Aftellen maar.

Die eerste avond dat de schoolvakantie begon wilden we met elkaar even naar de Olijfberg. Kijken naar de ondergaande zon. En dat hebben we gedaan.

Het was heerlijk om in de avondkoelte en de wind daar te zitten kijken, hoe alle lichtjes aangingen in Jeruzalem. Toen het rond half negen echt helemaal donker was, wilden we terug gaan. Kees Jan dacht dat hij wel een ander weggetje kon nemen, en reed op de gok wat weggetjes in. We reden door een van de wijken van Oost Jeruzalem, het was donker, kleine winkeltjes, veel mensen op straat, maar natuurlijk geen wegwijzers. En zo reden we een steeds smaller wordend weggetje in. Tot we plotseling voor een steegje stonden dat bijna loodrecht naar beneden liep. We konden niet meer terug, en Kees Jan besloot maar de tocht naar beneden te wagen. De kinderen vonden het intussen niet leuk meer, en ikzelf hield mijn mond, om de paniek bij de kinderen niet nog groter te maken. Als ik alleen was geweest had ik Kees Jan vast uitgescholden.

We reden naar beneden, heel heel smal en heel heel steil, en stikkedonker. En ook nog twee hele scherpe bochten erin. En toen opeens, het einde van de steeg. Zand, stenen, een huis aan de rand van de heuvel, (waar overigens een auto geparkeerd stond!) en verder niets. We konden niet verder. We moesten terug!

Om de auto lichter te maken en eerlijk gezegd ook omdat ik absoluut de auto niet meer in durfde, zijn Rafael, Miriam, Susan en ik uitgestapt. Michal was het dapperst, zich niet bewust van enig gevaar, en wilde in de auto blijven zitten.

Kees Jan zou proberen de auto weer omhoog te krijgen. Wij bleven staan kijken. Daar ging hij, maar naar een paar meter lukte het niet meer. Kees Jan kon de auto niet verder omhoog krijgen en begon inmiddels ook behoorlijk peentjes te zweten. We zagen de auto heel langszaam achteruit weer naar beneden komen. En daar stonden we even later, met zijn allen buiten, naast de auto. Wat nu?

Inmiddels was er uit het huis een groepje kinderen gekomen. En even later ook een volwassen man. Deze Arabische man was onze redding. Hij wilde de auto voor ons wel naar boven rijden. Kees Jan ernaast, Michal er uit, en daar gingen ze. Susan, die helemaal in tranen was, kreeg een grote fles water van een van de Arabische kinderen. Ik besloot dat we maar even moesten bidden met elkaar. Want het was ook heel erg eng allemaal. Nou, God verhoorde ons helemaal.

Het was duidelijk dat deze man vaker deze helling nam. Hij had een speciale tactiek: hij reed de auto zo ver als dat kon naar achteren, zodat hij een soort aanloop kon nemen. Daarna begon hij flink te toeteren -voor het geval er een andere auto op het zelfde moment naar beneden zou komen- en vervolgens begon hij heel hard gas te geven. Heeeeeel hard! Zo reed hij de auto omhoog, hoewel het bijna nog niet lukte, want halverwege leek het er sterk op dat de auto het niet zou halen. Maar gelukkig: hij haalde het wel, en bracht KJ en onze auto veilig boven. Bovenaan gekomen zei hij tegen KJ: wacht jij maar hier bij de auto, dan haal ik je vrouw en kinderen wel met mijn eigen auto op, en breng hen naar boven.

Maar dat hoefde niet meer, want toen we zagen dat de auto het gehaald had, waren we al lopend op weg gegaan. Ik was ook voor geen goud de auto in gestapt, ook al wist ik dat deze man zonder probleem zijn eigen auto naar boven kon rijden.

Zo kwamen we om half 10 thuis, doodop. Heel opgelucht over de goede afloop. En heel dankbaar voor de hulp van die vriendelijke man!